Dawniej ludzie również żyli długo

Gisela von Bayern, siostra cesarza Henryka II, żyła na przełomie wieku X i XI. Urodziła się w roku 980 i jako piętnastoletnia dziewczyna poślubiła, ze względu na rację stanu, Stefana I Węgierskiego, późniejszego świętego. Imię jej rozsławiły hafty niezwykłej wspaniałości, wśród których znalazł się ornat, przerobiony później na płaszcz koronacyjny królów węgierskich. Po śmierci męża Gisela wstąpiła do klasztoru, w owych czasach jedynego bezpiecznego miejsca dla samotnych kobiet. Tam poświęciła się sztukom pięknym. Dożyła wieku osiemdziesięciu lat. Około stu lat później urodziła się Hildegard von Bingen. Wstąpiła do zakonu benedyktynek, założyła klasztor Ru- pertsberg. Była wszechstronnie uzdolniona: umiała przewidywać przyszłość, wykładała i publikowała prace z tak różnych dziedzin, jak sztuka poetycka, muzyka, medycyna i nauki przyrodnicze. Mówiła kilkoma językami i prowadziła ożywioną korespondencję z cesarzami, królami, papieżami i najznamienitszymi książętami Kościoła w Europie. Główne dzieło swojego życia, Scivias, które można podziwiać w Wiesbaden, w Heskiej Bibliotece Krajowej, sama iluminowała tak wspaniałymi miniaturami na złotym i srebrnym tle, że historycy sztuki mówią o rewolucyjnej jak na owe czasy technice malowania. Hildegard von Bingen, później czczona jako święta, zmarła w wieku osiemdziesięciu jeden lat. W XV wieku żyła w Italii Tommasina del Fiesco. Pochodziła z Genui. Po śmierci męża wstąpiła do klasztoru poświęcając się sztuce. Wkrótce zasłynęła jako pisarka i wybitna hafciarka. W późniejszych latach udoskonaliła jedną z technik malowania temperą. Tommasina dożyła osiemdziesięciu sześciu lat i do końca swoich dni pozostała aktywna i pełna inwencji.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *